هدف: بررسی سیتوژنتیکی تخمکهای لقاح نیافته با روشهای لقاح آزمایشگاهیIn Vitro Fertilization)  (IVF: و تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم (ICSI: Intra Cytoplasmic Sperm Injection) به منظور تعیین فراوانی و انواع ناهنجاریهای کروموزومی موثر در عدم لقاح تخمکمواد و روشها: تعداد 364 تخمک از 101 بیمار نابارور مراجعه کننده به پژوهشکده رویان که 48-46 ساعت پس از مجاورت یا تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم لقاح نیافته بودند، بررسی شد. از این تعداد 91 تخمک در روش IVF و 273 تخمک در روش ICSI لقاح نیافته بود. به منظور تهیه متافاز، قشر شفاف تخمکها با استفاده از محلول اسیدتایرود برداشته شد و سپس تحت تاثیر شوک هیپوتونیک قرار گرفت. تخمکها به طور تدریجی در محلولهای تثبیت کننده شامل متانول، اسید استیک و آب مقطر تثبیت شدند و با روش air-dry تارکووسکی لام تهیه شد. لامها با محلول گیمسای 10 درصد رنگ آمیزی و با میکروسکوپ نوری با بزرگنمایی1000× بررسی شدند.یافته ها: به طور کلی 39 درصد از تخمکهای بررسی شده هاپلویید و 61 درصد آنیوپلویید بودند. انواع دیگری از ناهنجاریهای کروموزومی مانند ناهنجاریهای ساختاری (5.2 درصد)، پلی پلوییدی (2.81 درصد) و تراکم پیش رس کروموزومهای اسپرم (PCC: Premature Chromosome Condensation) (24.3 درصد)، چسبندگی کروموزومهای تخمک (5.8 درصد) و عدم تراکم کروماتین تخمکها (6.6 درصد) نیز مشاهده شد. تفاوت معنی داری بین فراوانی انواع ناهنجاریهای کروموزومی در تخمکهای لقاح نیافته در روشهای IVF و ICSI مشاهده نشد. تنها فراوانی PCC کروموزومهای اسپرم در روش ICSI با تفاوت آماری معنی دار بیش از روش IVF (P<0.01) بود.نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که بروز ناهنجاریهای کروموزومی از دلایل عمده عدم لقاح تخمکها در هر یک از روشهای IVF و ICSI است. رخداد ناهنجاریهای کروموزومی به عوامل متعددی همچون جدا نشدن کروموزومها در هنگام تقسیم آنافازی که عامل اصلی ایجاد آنیوپلوییدی است، عوامل شیمیایی و فیزیکی، هورمونی و زمینه ژنتیکی فرد بستگی دارد. از این رو فراوانی رخداد هر یک از این ناهنجاریها در جوامع مختلف متفاوت است. نتایج نشان می دهد که آنیوپلوییدی عامل اصلی عدم لقاح آزمایشگاهی است.

هدف: بررسی رخداد تراکم پیش رس کروموزومی (PCC: Permature Chromosome Condensation) اسپرم و تخمک در تخمکهای لقاح نیافته با روشهای لقاح آزمایشگاهی (IVF: In Vitro Fertilization) و تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم (ICSI: Intracytoplasmic Sperm Injection) و مقایسه فراوانی PCC و وجود سر اسپرم دست نخورده در تخمک در دو روش.مواد و روشها: تعداد 364 تخمک که 48-46 ساعت بعد از مجاورت یا تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم لقاح نیافتند، بررسی شدند. قشر شفاف تخمکها با استفاده از محلول اسید تایرود برداشته شد و سپس تحت تاثیر شوک هیپوتونیک، متشکل از کلرید پتاسیم، آب مقطر و سیترات سدیم قرار گرفت. تخمکها در سه مرحله با گذراندن از محلولهای مختلف فیکساتیو، تثبیت شدند و با روش air-dry تارکووسکی، لام تهیه شد. لامهای تهیه شده با گیمسای ده درصد رنگ آمیزی و با میکروسکوپ نوری با بزرگنمایی 1000´ بررسی شدند.یافته ها: مشاهدات مبین آن است که درصد بالایی از تخمکهای لقاح نیافته حاوی سر اسپرم دست نخورده یا با کروماتین باز نشده هستند (39.5 درصد برای IVF و 46.5 درصد برای (ICSI. فراوانی وجود سر اسپرم در تخمکها در دو روش، از نظر آماری با یکدیگر تفاوت معنی داری ندارند. همچنین در بسیاری از تخمکها، PCC اسپرم مشاهده شد که فراوانی آن در روش ICSI، دو برابر روش IVF بوده و از نظر آماری با یکدیگر اختلاف معنی داری دارد (P<0.05). همچنین در برخی موارد، تخمکهای با کروماتین نامتراکم و یا کروموزومهای در حال دژنراسیون مشاهده شد.نتیجه گیری: ممکن است پدیده غیرطبیعی بازنشدن کروماتین اسپرم و متراکم نشدن آن به شکل کروموزوم که منجر به لقاح نیافتن تخمک می شود، ناشی از عوامل متعددی باشد. احتمالا مشاهده سر اسپرم دست نخورده بیشتر در تخمکها در روش ICSI نسبت به روش IVF، به دلیل آسیب ندیدن غشای پلاسمایی اسپرم و در نتیجه عدم دسترسی عوامل اووپلاسمی به هسته اسپرم باشد. در صورتی که هسته اسپرم به عوامل متراکم کننده کروموزوم واکنش نشان دهد اما تخمک فعال نشده و در میتوز II باقی بماند، به القای PCC کروموزومها منجر می شود. همچنین فراوانی بالای PCC، ممکن است از عدم بلوغ تخمکها و یا تاخیر در ورود اسپرم به داخل تخمکهای در حال دژنراسیون باشد.

لقاح آزمایشگاهی یکی از روشهای عمده جهت تولید دامهای با ارزش ژنتیکی برتر می باشد. در بررسی حاضر به منظور انجام فرآیند لقاح آزمایشگاهی از تخمدان گاومیشهای کشتار شده جهت استحصال اووسیت استفاده گردید و با توجه به مشخصات سلولهای کومولوسی، اووسیت ها به چهار دسته تقسیم شدند. اووسیت های قابل کشت، در محیط کشت Ham’s F10 که با 10 درصد سرم گاومیش فحل تکمیل شده بود، در حرارت 39 درجه سانتیگراد در انکوباتور با 5 درصد گاز دی اکسیدکربن کشت شدند. پس از طی 20 ساعت از کشت، اووسیت ها با استفاده از اسپرمهای قابلیت یابی شده لقاح یافتند. به منظور پیشرفت مراحل اولیه رشد، اووسیت های لقاح یافته به محیطهای تازه انتقال داده شدند. نتایج نشان داد که 79.6 درصد اووسیت های قابل کشت، بالغ شده و 31.7 درصد اووسیت های لقاح یافته، تسهیم یافتند.

مقدمه: این مطالعه به منظور تعیین تاثیر قرص های پیشگیری از بارداری در دوره درمانی قبل از لقاح آزمایشگاهی براین نوع باروری طراحی شد.روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل شده، در مرکز ناباروری فاطمه  الزهرا دانشگاه علوم پزشکی بابل از سال 84- 1383 انجام شد. 102 زن با علت ناباروری لوله ای، چسبندگی لگنی، دوره طبیعی تخمک گذاری، سن کمتر از 40 سال و فاقد اختلالات عامل مردانه، وارد مطالعه شدند. 51 زن در دوره قبل از درمان لقاح آزمایشگاهی، قرص پیشگیری از بارداری مصرف کردند و همین تعداد زن هیچ درمان دارویی قبل از دوره درمانی دریافت نکردند. دستورالعمل حساسیت زدایی هیپوفیز با آنالوگ GnRH در هر دو گروه به طور مشابه استفاده شد که برحسب شرایط فردی، سن، میزان FSH مرحله اولیه فولیکولر، تعداد آمپولهای گنادوتروپین تنظیم شد. هر دو گروه از نظر میانگین سن، طول مدت ناباروری، LH, FSH مرحله فولیکولر اولیه و علت ناباروری یکسان بودند. همچنین دو بار سونوگرافی مهبلی، یک بار قبل از دوره درمانی در زمان قاعدگی و بار دوم در شروع دوره و روز سوم، به منظور تشخیص عارضه کیست تخمدانی انجام شد. در تجزیه و تحلیل آماری از آزمونهای تی، و تجزیه و تحلیل رگرسیون چند متغیره استفاده شد.نتایج: میانگین تعداد فولیکولها در مصرف کنندگان قرص ضد بارداری نسبت به گروه کنترل (6.4±3.7 در مقابل 8.8±4.6) و تخمکهای استخراج شده (5.7±4.1 در مقابل 6.6±5.5) اختلاف معنی داری نداشت. در گروه مصرف کننده قرص های پیشگیری از بارداری، تعداد آمپولهای hMG در هر دوره (39.9±19.5 در مقابل 34.8±14.6) و طول مدت تحریک گنادوترویینی در (15.8±11.8 در مقابل 13.5±7.1) به طور معنی داری بیشتر از گروه کنترل بود (p<0.05). میزان بروز عارضه تشکیل کیست تخمدان در دو گروه یکسان بود. نتیجه گیری: مصرف قرص های پیشگیری از بارداری در دوره قبل از لقاح آزمایشگاهی، بر بهبود باروری تاثیر نداشت.

1این مقاله تجزیه و تحلیل عمیقی از تأثیر قابل توجه هوش مصنوعی (AI) بر لقاح آزمایشگاهی (IVF) ارائه می دهد. این تکامل IVF را از آغاز آن تا ادغام هوش مصنوعی ردیابی می کند، و نشان می دهد که چگونه هوش مصنوعی دقت انتخاب جنین را افزایش و پروتکل های درمانی را شخصی می کند تا میزان موفقیت و کارایی را بهبود بخشد. این مقاله به بررسی نقش هوش مصنوعی در تجزیه و تحلیل پیش بینی کننده، انتخاب جنین به کمک رایانه، غربالگری ژنتیکی و بهینه سازی آزمایشگاهی می پردازد و نشان می دهد که چگونه این پیشرفت ها منجر به تصمیم گیری و نتایج درمانی بهتر می شوند. مطالعات موردی در دنیای واقعی و نتایج بالینی برای اثبات اثربخشی هوش مصنوعی در افزایش میزان بارداری و بهبود فرآیند IVF ارائه شده است. با نگاهی به آینده، این مقاله پیشرفت های آینده در هوش مصنوعی، از جمله ادغام آن با داده های ژنومی، بهبود در تعاملات بیمار و پزشک، و کمک به سلامت باروری جهانی را پیش بینی می کند. به طور کلی، این مقاله پتانسیل تحول آفرین هوش مصنوعی را در IVF نشان، درمان ها را شخصی تر، نتایج را قابل پیش بینی تر می کند و تجربه بیمار را افزایش می دهد.

ارتقا کیفیت و تولید تخمک جهت استفاده در تکنیک لقاح آزمایشگاهی از اهمیت بسیار زیادی برخوردارند. در این مطالعه تاثیر زمان تخمک گیری و فاصله تزریق HCG تا برداشت تخمک از مجاری تخم، بر روی تعداد، کیفیت و لقاح پذیری تخمک خرگوش بررسی گردید. براین اساس 62 سرخرگوش ماده بالغ، به طور تصادفی انتخاب و به هفت گروه تقسیم شدند. سوپراوولاسیون در آنها با تزریق (50iu/head)PMSG و (45iu/head)HCG انجام گرفت. و اسپرم مورد نیاز برای لقاح آزمایشگاهی، از دو سرنر بالغ بوسیله مهبل مصنوعی تهیه شد. در مجموع 412 تخمک از خرگوش بدست آمد (متوسط 6.6 تخمک/ حیوان). میانگین تعداد تخمک در 7 گروه به ترتیب (1)7.8±1.7، (2)5.3±2.8، (3)5.2±2.7، (4)7.6±2.8، (5)4.3±2، (6)7.3±4 و (7)18.3±7.7 تخمک/ حیوان محاسبه گردید. بیشترین و کمترین تعداد تخمک مربوط به گروه های 7 و 5 بود که جمع آوری تخمک در آن ها به ترتیب در ساعت های 19-24 و 9-14 که به فاصله 23-30 ساعت پس از تزریق HCG انجام شده بود (p<0.01). تعداد تخمک های گریدا در 7 گروه به ترتیب 12.9، 8.1، 49.3، 26.2، 60، 18.2 و 54.8 درصد تعیین گردید و بیشترین اختلاف مربوط به گروه های اول، دوم و ششم نسبت به گروه های سوم، پنجم و هفتم و همچنین گروه چهارم با گروه هفتم (p<0.001) بود. در 27 مورد لقاح آزمایشگاهی که انجام گردید، از 223 تخمک تلقیح شده با اسپرم، 31 درصد 69) تخمک) لقاح یافتند که به ترتیب 38.5، 15.6، 37.6، 11.0، 32.0، 42.0 و 100 درصد در بین هفت گروه مشاهده گردید. بیشترین اختلاف بین گروه هفتم با گروه های دوم و چهارم بود (p<0.001). نتایج بدست آمده پیشنهاد می کنند، بهترین زمان تخمک گیری در خرگوش آزمایشگاهی نژاد دوچ، بین ساعت 19-24 و با فاصله زمانی 23-30 ساعت پس از تزریق HCG است که تخمک هایی با تعداد و لقاح پذیری بیشتری را در پی دارد.

اهداف: با توجه به این که ملاتونین به عنوان پاک کننده قوی رادیکال های آزاد شناخته شده است، این امکان وجود دارد که میزان بلوغ آزمایشگاهی تخمک و کیفیت جنین را نیز بهبود بخشد. این مطالعه به منظور بررسی اثر ملاتونین بر بلوغ و لقاح تخمک ها و میزان کلیواژ و تکوین بلاستوسیت های موش در شرایط آزمایشگاهی طراحی شد.مواد و روش ها: این مطالعه تجربی در مرکز تحقیقات سلولی ملکولی دانشگاه علوم پزشکی گیلان در سال 1389 انجام شد. مجموعه تخمک کومولوس (COCs) و وزیکول زاینده (GV) از تخمدان موش های ماده جمع آوری شد.تخمک ها به مدت 18 ساعت در محیط بلوغ تامین شده با دوزهای مختلف ملاتونین (100،10،1 میکرومولار و 100، 10 نانومولار) و گروه کنترل، کشت داده شدند و میزان بلوغ آنها مورد ارزیابی قرار گرفت. همچنین جنین های دو پیش هسته ای حاصل از لقاح آزمایشگاهی در محیط T6 تامین شده با دوزهای مختلف ملاتونین کشت داده شدند و میزان تکوین جنین ها تا مرحله بلاستوسیست با استفاده از میکروسکوپ معکوس مورد بررسی قرار گرفت. نتایج با استفاده از آزمون مجذور کای به کمک نرم افزار SPSS 13 تحلیل شد.یافته ها: غلظت های 1، 10 و 100 میکرومولار ملاتونین اثرات مثبتی بر میزان بلوغ و لقاح آزمایشگاهی تخمک ها در مقایسه با گروه کنترل نشان داد (P<0.01). همچنین میزان کلیواژ و تکوین بلاستوسیست در گروه های تیمار شده با دوز نانومولار (100 و 10) افزایش یافت (P<0.01).نتیجه گیری: به نظر می رسد ملاتونین به عنوان پاک کننده قوی نمونه های فعال اکسیژن، تاثیر مثبتی در بهبود بلوغ، لقاح و تکوین آزمایشگاهی تخمک ها و جنین های موش دارد.